Durf Jij te Clicken?

Vijf jaar geleden kreeg ik een notificatie van een LinkedIn-post. Gewoon, tussen twee meetings door. Ik had geen idee dat alles daarna zou veranderen.

De post kopte, 'Durf jij te clicken?' en beschreef momenten zoals: 'Rollercoaster', 'vrije val', 'comfortzone verlaten’. Precies die dingen waar ik altijd "ja tuurlijk" op zei, maar "liever niet" bij voelde. Ik zat goed. Goede baan, prima team, voorspelbare dagen. En toch... elke keer als ik naar huis reed had ik hetzelfde gevoel: 'Is dit het nou?'

Ik 𝐂𝐥𝐢𝐜𝐤𝐭𝐞!

𝗩𝗿𝗶𝗷𝗲 𝗩𝗮𝗹

Mijn eerste week bij 𝐓𝐡𝐢𝐧𝐤𝐒𝐡𝐨𝐫𝐭𝐬 was verwarrend. Geen dikke handboeken. Geen twintig lagen processen. Geen "zo doen we dat hier altijd". Alleen vragen. Heel veel vragen.

De eerste keer dat ik bij een klant zat, was ik onder de indruk. Het was een groot bedrijf, met echte impact. Ik keek rond, wachtend op het moment dat iemand anders de leiding nam. Dat moment kwam niet. In plaats daarvan keek mijn 𝐓𝐡𝐢𝐧𝐤𝐒𝐡𝐨𝐫𝐭𝐬-collega me aan en vroeg: "Wat zie jij?" Ik hoorde mezelf zeggen: "Ik weet het niet." En in plaats van een teleurgestelde zucht, hoorde ik: "Mooi. Dan beginnen we daar."

Dat was het eerste moment waarop ik echt uit mijn comfortzone werd getrokken. Geen rol om achter te schuilen. Geen script. Alleen ik, mijn blik, mijn oordeel, mijn lef en mijn collega.

Zonder dat ik het doorhad, 𝐥𝐢𝐞𝐩 𝐢𝐤 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐨𝐩.

Ergens in jaar twee gebeurde het. Ik ging van 'meelopen' naar 'voorgaan', voordat ik het zelf doorhad.

Een klant zat vast. Klassiek verhaal: veel projecten, weinig echte verandering. Iedereen moe, niemand echt eigenaar. Normaal zou ik denken: dit is een klus voor 'de echte leiders'. Maar deze keer keek het team naar mij. Niet dwingend. Niet controlerend. Gewoon: "Wat gaan we doen?" Ik stelde een richting voor waarvan ik dacht: 'shit, als dit fout gaat, ben ik de sjaak'. We deden het toch.

We pasten het 𝐒𝐩𝐢𝐧𝐞-𝐟𝐫𝐚𝐦𝐞𝐰𝐨𝐫𝐤 toe. Niet als proces, maar als kapstok om de échte gesprekken te voeren. Het begon wat rommelig. Spannend. Ongemakkelijk. En precies daardoor ging er iets schuiven. Bij de klant. Bij het team. Bij mij. Twee weken later zei de opdrachtgever: "Jullie stelden de vragen die we al jaren vermeden. Daar hadden we jullie voor nodig."

Voor het eerst voelde ik: "Wacht. Ik léid dit. Niet omdat ik alles weet. Maar omdat ik durf om vooruit te stappen terwijl ik het niet allemaal weet."

𝐃𝐞 𝐬𝐩𝐢𝐞𝐠𝐞𝐥

In het derde jaar kwam de echte test. Alles ging tegelijk: meerdere klanten, een intern initiatief, mentoring van nieuwe mensen en privé de nodige veranderingen. Van buitenaf leek het alsof ik het allemaal onder controle had. Van binnen voelde ik: ik ga hier misschien op stuk.

Ik kreeg feedback. Niet zacht, niet verpakt. Eerlijk. "Je probeert alles zelf te dragen." "Je vertrouwt je team minder dan je denkt." "Je wilt groeien, maar je laat anderen niet altijd dichterbij komen."

Dat deed pijn. Het soort pijn dat je alleen voelt als iemand besluit je niet te sparen. En dit is wat anders was bij 𝐓𝐡𝐢𝐧𝐤𝐒𝐡𝐨𝐫𝐭𝐬: niemand zei: "Dan ben je niet geschikt." Ze zeiden: "Mooi, groeipijn. Kom, laten we er samen de tijd voor nemen."

De kracht van het team

Tegen jaar vier was er iets magisch gebeurd. Ik was niet zoals voor ThinkShorts 'diegene die wel wat kon'. Ik was onderdeel van een team, een beweging waarin iedereen anders mocht zijn. De stille denker. De brutale vragensteller. De bouwer. De challenger. De visionair. Geen façade. Geen masker. We hadden onze eigen taal ontwikkeld: "Vuile meters." "Is dit echt helder?" "Brengt dit groei of vullen we alleen tijd?"

We vingen elkaar op. We vierden als iets lukte dat onmogelijk leek. We zeiden "I’m in" op momenten dat het spannend werd, voor de klant of privé. Dit was geen team waar je alleen maar samenwerkte. Dit was een team waarin je samen groter werd.

De rollercoaster waar ik goed op ga

Als ik nu terugkijk, voelt het alsof ik tien versies van mezelf heb achtergelaten in vijf jaar. Ik heb dingen gedaan waarvan ik ooit dacht: 'dat is voor anderen'. Een traject geleid waar een hele afdeling anders ging werken. Nee gezegd tegen projecten die niet bij onze waarden pasten. Ja gezegd tegen dingen waarvoor ik eigenlijk te bang was. Collega’s begeleid die nu zelf voor klanten staan en dingen doen waar ik trots van word.

Het is een rollercoaster geweest. Momenten waarop ik dacht: 'Ik wil even stoppen.' En dan keek ik om me heen en besefte: Nee. Dit is het leven. Dit is groei. Dit is leiderschap. Dit is wat ik diep vanbinnen zocht zonder dat ik het kon noemen.

Waarom nu?

Omdat ThinkShorts op dat punt is. Klanten vragen specifiek om mensen die niet uit een boekje werken, maar écht durven meedenken en werken. Meer klanten dan we mensen hebben. Meer potentie dan we nu kunnen waarmaken. Meer ruimte voor mensen die iets met dit verhaal voelen.

Dit is geen oproep aan mensen die een 'volgende stap in hun carrière' zoeken. Dit is een oproep aan mensen die willen groeien, niet alleen doorschuiven.

Als je voelt dat je meer in je hebt dan je huidige werk toelaat. Als je weet dat je eigenlijk uit die comfortzone wilt stappen. Als je verlangt naar een team waar je jezelf mag zijn, maar waar niemand je klein houdt. Als je zin hebt in een rollercoaster waar je niet misselijk, maar levend van wordt.

Dan is dit jouw verhaal over vijf jaar. En dan zit jij dit te schrijven.

De vraag is alleen: Durf jij te clicken?, "ja" te zeggen tegen iets wat je nog niet helemaal begrijpt?

ThinkShorts zoekt strategische adviseurs die geen functie zoeken, maar een reis. Om te doen wat onze klanten van ons vragen: echte verandering. Als je tot hier hebt gelezen, heb je waarschijnlijk al antwoord.

Stuur een bericht. Vertel niet alleen wat je kunt. Vertel wie je wilt worden. De rest ontdekken we samen.